صفحه اصلی            معرفی ستاد        اخبار            تماشاخانه        آپارات        ارتباط با ما         نقشه سایت
شنبه 15 مهر 1396 روزی روزگاری نفت




بمباران بوستر اهواز یکی از مهمترین حوادث تاریخ دفاع مقدس و حمله تاسیسات نفت بود که در تاریخ 14مهرماه 1365 رخ داد. آنچه در پی می آید خاطره ای است از زبان سیف الله جشن ساز مسئول وقت ستاد بازسازی و پدافند غیر عامل مناطق نفتخیز جنوب که با گذشت سی سال از این واقعه از نظرتان می گذرد:
«ساعت نه و نیم صبح بود که با خبر شدیم بوستر اهواز بمباران و تعدادی از همکاران شهید و مجروح شده اند. بلافاصله به سمت محل حرکت کردیم و همزمان تیم های عملیاتی و گروه ضربت بازسازی را نیز وارد عمل کردیم تا ضمن خاموش کردن آتش و ایمن سازی محل، برای برگرداندن این واحد استراتژیک به مدار عملیات، اقدام فوری به عمل بیاورند."
دشمن در آن روز علاوه بر بوستر اهواز، چاه بهره برداری شماره یک، نمکزدایی و اطراف ان جی ال 600 را هم بمباران کرده بود اما شدت و دقت حمله به بوستر از همه بیشتر بود. هواپیمای دشمن با بمب های لیزری به قلب توربین هاوس زده و پمپ ها را از کار انداخته بود تا از صدور نفت منطقه اهواز به خارک جلوگیری کند.
تلمبه خانه بوستر اهواز در آن زمان قادر بود روزانه یک میلیون بشکه نفت خام سبک میدان های اهواز، منصوری و آب تیمور را به امیدیه ارسال کند تا از آنجا به گوره و سپس به خارک پمپاژ شود، بنابراین، از کار افتادن این واحد راهبردی برای وزارت نفت و تامین هزینه های  کشور اهمیت و حساسیت ویژه ای داشت و طبعا خبری ناگوار محسوب می شد.
تقریبا همه مدیران، نیروهای عملیاتی و امدادی در محدوده کریت مستقر شده و هر یک از بخش ها با سرعت و بی معطلی به کار خود مشغول بودند. همزمان با مهار آتش مقرر شد کار بازسازی و جایگزینی توربین و تلمبه های جدید نیز در دستور کار قرار گرفته و پیش برود. بازسازی بوستر اهواز با وجود شدت بمباران، بیش از ده روز به طول نینجامید و تلمبه خانه به مدار عملیات برگردانده شد که در تاریخ بازسازی تاسیسات بمباران شده یک حد نصاب جدید به شمار می آید.
سرعت عملیات مهار آتش، جمع آوری ضایعات و جایگزینی تجهیزات و سیستم های کنترل و خطوط لوله و... در آن روز نتیجه تصمیمات استراتژیکی بود که پیش از آن توسط مدیریت بحران مناطق نفتخیز بویژه مهندس عاصمی پور مدیرعامل این شرکت (و در مقطعی معاون وزیر نفت در بازسازی کل کشور) اتخاذ شده بود. یکی از این تصمیمات که از قضا در این عملیات نیز موثر واقع شد، طرح جمع آوری و انتقال تجهیزات و ماشین آلات راهبردی تولید به مناطق امن بود.
کلیت این طرح عبارت بود از شناسایی ظرفیت های مازاد بر تولید واقعی 90 کارخانه فعال مناطق نفتخیز و باز کردن و دور ساختن توربین ها، پمپ ها و قطعات ارزشمند مرتبط با آنها از محل خطر. با اجرای این طرح علاوه بر جلوگیری از توسعه خسارات و آتش سوزی های ناشی از بمباران، شرکت از تنگنای تامین کالا در آن زمان جنگ رهایی یافته و بعد از بمباران تاسیسات چنانچه نیاز به تعویض ماشین آلات بود، از تجهیزات انتقال یافته به منطقه امن برای جایگزینی استفاده می کرد.
در خصوص تلفات انسانی این حمله نیز به خاطر دارم که مرحوم غلامرضا مصاحب رییس کارخانه به همراه 3 یا 4 نفر دیگر به  شهادت رسیده و تعدادی نیز جراحت شدید برداشته بودند. ترکش به ناحیه گردن و کمر شهید مصاحب اصابت کرده و درجا به فیض شهادت رسیده بود.
علاوه بر ایشان، شهید نیازعلی حافظی مسئول تعمیرات اساسی (اورهال) واحد نیز شهید شد؛ جالب است که ایشان از روز قبل به مهندسی و ساختمان انتقال یافته و باید آن روز در آن مکان نمی بود، اما گویی مقدر بود که نام او نیز در تاریخ جنگ تاسیسات و فهرست دلاوران عرصه تولید ماندگار شود. به هر روی اگر حماسه استمرار تولید نفت در 8 سال جنگ تحمیلی، یکی از بارزترین جلوه های کار مقدس و جنگ در سنگر تولید به شمار می آید، ادامه حضور کارکنان در بوستر اهواز به عنوان یکی از اهداف استراتژیک بمباران هوایی دشمن، نیازمند ایثار جان و شجاعتی زائدالوصف بود که تنها از عهده مردان مناطق نفتخیز برمی آمد و شهید مصاحب و یارانش سربلند از این آزمون خارج شدند و به جاودانگی دست یافتند.
تهیه و تنظیم: علمدار متولی

^